Café Warson

Deze gesigneerde foto van Stan Ockers viel in onze electronische postbus naar aanleiding van een stukje van afgelopen week (Grote sportavond). Op de foto schreef de Grote Ockers: "Met warme sympathie aan de familie Wils en café Warson". Café Warson is vervolgens doorgestreept.

Toch even een mailtje teruggestuurd naar de inzender, want van café Warson had ik nog nooit gehoord. Reactie:

"Café Warson was een café te Hasselt op het stationsplein. Daar ik als tiener een verwoede fan was van Stan en ik vaak te Hasselt kwam heb ik hem daar ontmoet samen met mijn ouders. Het was het jaar dat Stan zijn pink brak in de Tour. Na de Ronde waren er toen alle dagen na-criteria, zo was dat ook te Hasselt waar we toen waren. Stan gebruikte de keuken van “madam van het café” als omkleedruimte. Vandaar ons contact met hem als “Borgerhoutenaren”. Per ongeluk vernoemde hij ook de naam van het café op zijn foto dat hij bij nader toezien doorstreepte."

En zo ging er dus een streep door café Warson. Toch schijnt het nog te bestaan (Bampslaan 39 in Hasselt, inderdaad vlakbij het station). Zouden ze er nog weten dat de beroemde Borgerhoutenaar Stan Ockers ooit bij hen in de keuken stond?

foto/info: Ludo Wils

De verlichting

Een affiche uit de gouden tijd van het café-chantant. Tot de Eerste Wereldoorlog waren café-chantants populaire uitgaansgelegenheden, waar zang en lichtzinnigheid nooit veraf waren. Om het met Drs. P te zingen:

Waar dames die zich verven, de jongelui verderven

Ofwel met blote kuiten, onkiese liedjes uiten

Waarbij ze vlijtig spieden, naar welgestelde lieden

Terwijl het huisorkest, uw trommelvlies verpest

In het café-chantant, café-chantant

Daar krijgt u bij uw wijntje, een Trijntje en refreintje

In het café-chantant, café-chantant

Daar heeft u voor een prik, den helen avond schik
Het is natuurlijk ondenkbaar dat een dergelijk fenomeen zich manifesteerde in het burgelijke Borgerhout, zulke frivoliteiten waren voorbehouden aan 't stad. Uit dit affiche uit 1912 valt wel op te maken dat er vanuit Borgerhout bijdragen geleverd werden. In dit geval via het huis De Bruyn, Gysselstraat 82, die met 10.000 bougies een groote electrische verlichting verzorgde.

Lichtzinnig, ik zei het al.

Plaatje uit 'Volksleven rond Antwerpse café-chantants' (1983) door Jack Verstappen, collectie Staf Hermans.

Café Wilson blijft nog een tijd gesloten

Café Wilson in de buurt van Te Boelaerpark is dicht. Een verwachte doorstart blijkt nu toch niet voor morgen. 

In november van vorig jaar sloot café Wilson op de Gitschotellei de deuren. Aanleiding was een conflict tussen uitbater Marc Sollie en eigenaar ABinbev. Het conflict draaide om de verdiepingen boven het café die door de stad Antwerpen onbewoonbaar waren verklaard. Waardoor een deel van de inkomsten voor de uitbater wegvielen.  Volgens Sollie heeft hij toen geprobeerd te onderhandelen over de huurprijs.  Maar in plaats van tot een oplossing te komen, werd het contract verbroken.

Nu heeft ook ABinbev gereageerd. Volgens de woordvoerder ligt de fout van het debacle bij de uitbater: “Het is door toedoen van de cafébaas dat de woningen boven het café onbewoonbaar werden verklaard. Hij heeft deze appartementen onderverhuurd en er verder niets aan gedaan. Nu rust op het pand onbewoonbaarheid zowel ten aanzien van het stad Antwerpen als voor het Vlaams Agentschap ‘Wonen Vlaanderen’.”

Volgens de woordvoerder moeten nieuwe plannen gemaakt worden van het gebouw om tot renovatie te kunnen overgaan. Daarvoor moeten de onderhuurders uit het pand en omdat die niet uit eigen wil weg gaan wordt dit een zaak voor de rechtbank. De woordvoerder: “In principe zou de caféruimte al verhuurd kunnen worden omdat daar geen onbewoonbaarheid op rust. Maar het vooruitzicht van werken boven het café is niet erg aantrekkelijke voor een nieuwe cafébaas.”  De opening zal nog een tijdje op zich laten wachten.

(Gelezen in Gazet van Deurne)

Café zonder bier (bis*)

Het gebouw op de foto hierboven is café Wilson, op de hoek van de Gitschotellei en de Karel De Preterlei, tegenover het Te Boelaerpark. De foto werd genomen in 1980, best wel lang geleden dus, maar het café bestaat al veel langer. 'Vooroorlogs' meldt de Gazet Van Antwerpen, maar het is niet duidelijk welke oorlog ze precies bedoelen.

Dat het café in de krant is gekomen heeft te maken met de sluiting, en een nakende doorstart. Het zou namelijk vervellen van volkscafé tot een wat hippere plek. De huidige uitbater heeft zo zijn twijfels: "Ik weet dat er wordt gesproken over een ander soort café dat de buurt nodig heeft. Er zijn in de omgeving ook vele, jonge gezinnen komen wonen. Het is goed dat er in de buurt meer beleving is gekomen. Maar ik betwijfel of een café zoals op Zurenborg in de omgeving van de Gitschotellei gaat lukken."

Na de 'verhipping' van Zurenborg en Borgerhout Intra Muros is nu het Extra Muros gedeelte aan de beurt.

Binnenkort toch eens een pintje gaan pakken daar.

foto: uit het archief van het Agentschap Onroerend Erfgoed

*de titel had ik al eens gebruikt

St. Leon

Gisteravond vierde fanfare 't Akkoord de feestdag van hun patrones St. Cecilia met een kroegentocht. Eén van de kroegen die werd aangedaan was Bar Leon aan het Krugerplein, het café dat dit weekend 5 jaar bestaat. Ter gelegenheid daarvan stond er eergisteren een groot artikel in de Gazet van Antwerpen.

Nu verwacht ik van de GvA sowieso geen kritische journalistiek, en misschien is dat bij een dergelijk onderwerp ook niet gepast, maar dit artikel lijkt verdacht veel op plagiaat van het liedje Sneker Café van Drs. P. Dat liedje gaat over een café waar het dagelijks vol is, en dat verrassend veel met gebeurtenissen die overal ter wereld plaatsvinden te maken lijkt te hebben; het is een parodie op gezocht toeval.

De journalist van het artikel schuift in het stukje namelijk alle zegeningen van de afgelopen 30 jaar rond het Krugerplein in de schoenen van het café. Er wordt nog net niet beweerd dat Bert en Mathias eigenhandig een woonblok hebben afgebroken en zelf het park hebben aangelegd. Verder lijkt het alsof Muziek in de Wijk bijna 20 jaar geleden in het Krugerpark neerstreek omdat men toen al wist dat Bar Leon er ooit zou komen. En de Krugerkross en al die andere buurtactiviteiten waren er natuurlijk nooit gekomen zonder dit Borgerhoutse café. Het gerucht gaat zelfs dat op dinsdag - als het café gesloten is - de huizenprijzen in de buurt op die dag een stuk lager liggen dan op andere dagen van de week.

Pas op, ik kom er graag (en veel te vaak), maar zelfs dan nog probeer ik de dingen in het juiste perspectief te zien.

En o ja, voor de vroege lezers: vandaag tussen 10.00 en 12.00 uur draai ik nog eens plaatjes in deze Heilige Tempel der Gentrificatie.

onderste foto: 't Akkoord bij Bar Leon, gisteravond, door Tom Verswijvel

Café zonder bier

Vroeger - toen ik nog geen baard had - kon je in Bobbejaanland Bobbejaan Schoepen live zien optreden. Zijn fortuin had hij vergaard met typische Vlaamse vertalingen van Amerikaanse countryhits, waarvan zijn uitvoering van 'A pub with no beer' (Café zonder bier, 1959) het meest succesvol was. In dit lied, oorspronkelijk van Gordon Parsons, bezingt hij heel erge dingen, maar wat het allerergst is laat zich raden:

Toen Jansens ging zwemmen in Leopoldville
botste hij met geweld tegen een krokodil
En van schrik zwom Jan Jansens van Congo naar hier
maar dat is nog niet zo erg als een café zonder bier

Op de foto café het Laar (hoek Lammekensstraat), anno 1995. Het staat allang leeg, en een tijdje terug ook te koop. Een echt café zonder bier dus. Wie wil weten hoe het café er zo'n honderd jaar terug uitzag klikt HIER.

Foto: Yves Lemmens. Tekst: met dank aan "De Nederlandstalige Cover Top-100 van Vic Van De Reijt" (2001)

Integratie

Op de hoek van het Moorkensplein en de Eliaertsstraat is een café, en dat is al heel lang het geval. Het fungeert bijvoorbeeld als achtergrond op de foto's van de historische stoet van 1905. 

Ten tijde van de bovenste foto heette het café nog Den Beiaerd (ongetwijfeld naar het klokkenspel). Dat was in 1980, toen Jupiler nog reclame maakte met 'Man... dit is uw bier'. Nu heet het café Integratie, en dat is een redelijk geniale naam voor een café in Borgerhout.

Al die reclamepanelen op de huizen links van het café zijn inmiddels verwijderd, en nu kunnen die mensen gewoon weer naar buiten kijken. Om de integratie te bezien.

bovenste foto uit het archief van het Agentschap Onroerend Erfgoed

Café Den Eemmer

Op de achterkant van de bovenste foto staat: 'Groeningerplein, tussen Kistemaeckersstraat & Ooievaarstraat, café'.

Dat moet welhaast het café zijn dat daar tegenwoordig te koop staat, café Den Eemmer. Strikt genomen ligt dat trouwens nog in de Van Montfortstraat.

In de gloriejaren zou het café De Leren Emmer zijn geweest (of een spellingsvariant daarop). Den Eemmer is nu dus gesloten, en is wellicht nog bekend van een incident met allochtone jongeren in 2009 (Het Nieuwsblad).

Jammer genoeg ontbreekt meer informatie over de bovenste foto. Wanneer is die genomen en wie is die man?

bovenste foto uit de collectie van Miguel Duro Gonzalez

Café Ritz

Sinds het rookverbod wordt de roker de straat opgestuurd, en sindsdien hebben cafés met een luifel bij mij een duidelijke voorkeur. Hier zo'n café, maar dan wel uit de oude doos.

Dit is café Ritz. Dat weet ik, want dat staat op de gevel. Alle verdere informatie die volgt is van horen zeggen, en tot op heden niet door feiten onderbouwd.

Dit café zou gestaan hebben aan de Turnhoutsebaan, in het rijtje van dat andere café, Gambrinus. Dat is de rij die al lang afgebroken is en waar nu de bretelwei is. U weet wel, waar recent over gesproken is om daar een kinderopvang e.d. te bouwen.

Naast De Ritz is een pelzenwinkel. Dat zou de winkel van M. De Groof (?) geweest zijn.

En daar houdt het dan op. Lezers die meer weten mogen zich melden.

foto uit de collectie van Miguel Duro Gonzalez

A new pub in town

We geven toe: Deze blog wordt normaliter niet gebruikt voor reclamedoeleinden.
Voor de kleine zelfstandige maken we echter een uitzondering.

Op 4 februari opent op het Moorkensplein een nieuw café: Café Mombasa

Op de locatie waren in de loop der tijden al andere cafés gevestigd. Een greep: in 1931 werd er een - voorlopig naamloos - café uitgebaat door ene Albert Daman, in 1951 café Fontein en ergens midden jaren '90 de Peach Pit, genoemd naar een gelijknamig café uit de tv-reeks Beverly Hills 90210.

Foto en info: Onvermoeibare Erwin

Koxvrienden

Er is een nijpend tekort aan goede cafés in Borgerhout. Ooit was er hier op elke hoek wel een café te vinden maar het merendeel is verdwenen. In de categorie 'allang gesloten en leegstaand' hebben we het vandaag over de Koxvrienden.

Niet direct een 'goed' café in de zin van reputatie. Toen het in 2006 de deuren sloot schreef de GvA:

"Café Koxvrienden was na de eerste zwarte zondagen in Antwerpen de ideale plek voor de media om pittige uitspraken van Vlaams Blok-aanhangers te noteren. Ook buitenlandse tv-zenders wisten al snel het café te vinden." (het volledige artikel staat hier).

Oude foto's van het café staan hier en hier.

Koxvrienden

Op de hoek van het Koxplein en de Montensstraat vinden we vandaag café Koxvrienden. Ik heb dat altijd een intrigerende naam gevonden voor een café.

Het is wat jammer dat het café niet over een terras beschikt, anders zouden de herbergier en zijn klanten hun vriendschap voor het plein verder kunnen exporteren dan de toog.

Op deze foto heet het café overigens nog café De Koker.

Foto uit de collectie van Hendrik Roelandt

Hava Naguila

Dageraadsplaats, het plein maakt zich stilaan klaar voor het treffen van België met Zuid-Korea. Met mijn collega’s drink ik een glas op het vertrek van een van onze medewerkers. We zitten op het terras van café ZeeZicht, een terras dat bijna tot de overkant van het plein reikt. Een muzikant van Oost-Europese origine doet zijn ronde, speelt links en rechts een melodietje op zijn violofoon. Je kent dat wel, dat is een viool met een hoorn. Die hoorn vervangt de houten klankkast. De man komt tot aan onze tafel en speelt Hava Naguila. Wat Hebreeuws is voor "Laat ons gelukkig zijn". Er komt een kerel die gekleed is in het spelerstenue van de Rode Duivels en die wisselt enkele woorden met de straatmuzikant. Ondertussen hebben wij wat nikkel bijeengescharreld en roepen de man, stoppen het geld in een bekertje en vragen voor een 2^de liedje.  Maar de muzikant zegt dat hij niet meer mag spelen en moet afnokken. Volgens de dienster blijkt de als voetbalspeler vermomde man een van de bazen van het ZeeZicht te zijn. 

Kijk, daar zakt mijn broek van af. Zitten wij daar op een terras dat op het publieke domein staat, van een café dat een goudmijn is, waar heel blasé Antwerpen zich tegen elkaar komt aanschurken, … En dan wordt een straatmuzikant die wat kruimels van het progressief volkje dat zich daar komt laven wil meepikken, als een hond afgebekt en weg gejaagd. Café ZeeZicht noemt zichzelf op zijn webstek: “één van de meest authentieke kroegen van de wijk Zurenborg en bij uitbreiding Antwerpen.” En verder huist in het café de supportersclub van de Rode Duivels “Allemaal samen! Tous ensemble!” Allemaal samen? Tous ensemble? Mon oeil. Alvast straatmuzikanten die 'gelukkig willen zijn' mogen opkrassen. Kwestie om het authentiek te houden, zeker?

Titel = lied, hier gezongen door Harry Belafonte

O mijne blauwe geschelpte: rectificatie

Op 14 mei publiceerde we hier een foto uit de jaren ‘30 van café ‘Blauwen duiver’ (onderste foto). Op de foto stond de vader en de overgrootvader van Eddy Crocaerts. Eddy vermoedde dat het café in het huidige pand nr 2 gevestigd was. Maar lezer Miguel, alert als altijd, kwam met een andere hypothese. Volgens hem was het café gevestigd in nr 8. De sporen van de zonnetent die nog steeds zichtbaar zijn bevestigden zijn theorie.

Daarop toog Eddy zich onmiddellijk ter plekke voor een onderzoek in situ. Hij stuurde ons zijn bevindingen: “Ik ben nogmaals terug naar de Herentalsebaan 2 geweest, en moet de persoon van de reactie erop gelijk geven. De Blauwen Duiver bevond zich op nr.8. Alle bevestigingsgaten van de zonne-of regentent zijn nog zichtbaar. Ge kunt zien dat er aan de arduin gewerkt is en het trapje in het midden is verplaatst naar rechts,waar vroeger het raam was.

Vorige week had ik een toevallig gesprek met een oudere vrouw die op die locatie nog een café met de naam  'het Roodkapje' had geweten."

Foto's: Eddy Crocaerts