Voorvader

Vijf jaar geleden schreef ik eens een stukje over de Engels/Antwerpse/Borgerhoutse ondernemer William Wood. Deze week reageerde iemand:

In onze familie leeft al heel lang het verhaal als zou W Wood een biologische voorvader zijn! We zijn daarom op zoek naar een mannelijke afstammeling van hem zodat we (eventueel)voor eens en altijd kunnen vaststellen wat er aan dit verhaal waar is. Bent u degene die we zoeken of weet u iemand die ons kan helpen dan horen we dat graag info@foto-kalender-fokus.com
Het zou kunnen, Wood schijnt 22 kinderen verwekt te hebben bij 2 vrouwen. Als u een nazaat bent kunt u zich melden.

foto: graf van William Wood op het Schoonselhof

Heimat

Ik weet het niet zeker, maar ik vermoed dat Frans De Meyer familie was van Willem De Meyer. Behave hun achternaam deelden ze in ieder geval ook een voorliefde voor 'Heimatliederen'.

Frans' (1922-2008) heimat was de William Woodstraat op nummer 12. Ik passeerde er deze ochtend.

On Wood

Op deze winterochtend gooien we er zomaar nog wat serieuze geschiedenis tegenaan. Over de fabrikant William Wood, die op deze blog tot nog toe wat onderbelicht is gebleven. Dus: kopje koffie erbij, sigaretje, en hup daar gaan we:

Zoals de naam al doet vermoeden had William Wood (1791-1867) geen zuivere Vlaemsche roots. Engelse roots wel, en toch was hij al in 1815 in Antwerpen actief. Hij importeerde ruwe mechanische tulle die hier gebleekt en bewerkt werd. En daar werd hij erg rijk van. Eigenwijs was hij volgens mij ook, want nadat in 1824 de gasverlichting voor zijn huis in de Twaalfmaandenstraat werd afgewezen vertrok hij kwaad uit Antwerpen. Datzelfde jaar richtte hij een bedrijf op in Borgerhout, hij kocht 12 hectare grond aan de Herentalse vaart en de Stenenbrug en startte er een textielveredelingsbedrijf dat hij Le Phénix (Phoenix) noemde.

Wood zag snel de voordelen van mechanisatie, al in 1825 installeerde hij zijn eerste stoomwerktuig van 9 PK, toen pas het derde in de provincie Antwerpen en meteen het grootste. Le Phénix breidde zich snel uit en werd in 1834 voorzien van een 124 meter diepe artesische put (moeilijk woord) en een 60 meter hoge schouw. Wood ontpopte zich tot een succesvol industrieel, hij had ongeveer 200 tot 300 werknemers in dienst en daarnaast seizoensarbeiders op de bleekvelden. Naar de normen van die tijd was hij ook best aardig voor die mensen, er was een eigen school, een zangkoor, een bibliotheek en vanaf 1833 een maatschappij van onderlinge bijstand.

Jammer genoeg lag zijn bedrijf een beetje in de weg bij de aanleg van de vestingwerken. Bij de planning van de fortengordel kwam hij in aanvaring met het Ministerie van Oorlog, hij hield “meetings”, een woord dat hij in het Nederlands introduceerde (zie ook: Meetingpartij ( wiki)). Hij won een aangespannen geding en moest slechts één bleekweide afstaan.

Wood overleed in 1867. Zijn zoons zetten de zaak voort, tot de fabriek in 1914 werd vernield bij de inval van het Duitse leger.
Zo.

De rest van het weekend zal ik m'n blogpostjes luchtig houden, ik beloof het.

Lezing

Op de Facebookgroep "Ik woon in de schaduw van de Peperbus" werd deze melding gepost:

"De Heemkundige kring Borgerhout nodigt jullie allemaal uit op 8/3 om 14.30 in zaal Drakenhof, Boekenberglei te Deurne op een voordracht over William Wood. Mevrouw Godelieve Van Hemeldonck zal een voordracht geven over William Wood, de Engelse industrieel die in de 19de eeuw een textielbedrijf in Borgerhout uitbaatte. Zij heeft vele opzoekingen verricht naar deze baanbreker van de industriële revolutie. Ze heeft ook nakomelingen van hem in Engeland opgezocht, die haar heel wat bijzonderheden vertelden. Velen kennen de naam William Wood, maar slechts weinigen weten iets over de boeiende man en zijn fabriek nabij de Stenenbrug, het oprichten van de school in de Prins Leopoldstraat, zijn ecologische problemen, enz...

leden: 2 euro, niet leden slechts 2,5 euro.

gelieve te melden dat je komt zodat we genoeg stoelen hebben...."

Op het plaatje een litho van Canello uit 1852 van het fabriekscomplex van William Wood's ververij Phoenix & Glenmore. De ingang van dit enorme complex lag aan de Stenenbrug, ter hoogte van de huidige William Woodstraat.

Plaatje uit "Waar is de tijd", nr 17, 1998, uit de collectie van André Decommere.