Parijs Berlijn Madrid (en Borgerhout)

Er zit muziek in de straten van Borgerhout. Zoals in de Van der Keilenstraat. Daar staat zomaar een liedje van Boudewijn De Groot op de stoep:

“Ik heb ook nog een koffer in Berlijn,
maar ik weet niet meer wat de inhoud wel kan zijn.
En soms denk ik: weet je wat ik doe,
ik ga eens naar die koffer toe.”

Titel = lied van Boudewijn De Groot

Babyhemel

Van der Keilenstraat nr. 37, een pand dat op de inventarislijst van de mannen van Onroerend Erfgoed staat. Zelf zeggen ze er dit over: Enkelhuis in neo-Vlaamse renaissancestijl met jaartal 1888 (gevelsteen). Eenvoudige lijstgevel met hoger opgaand dakvenster onder driehoekig fronton. Karakteristieke decoratie met diamantkoppen.

Nu is er een kinderopvang, met de toch een beetje macabere naam Babyhemel. Zo authentiek als de buitenkant is, zo niet-authentiek is de binnenkant. Zegt Oskar (1 jaar), vaste klant.

bovenste foto uit het archief van Agentschap Onroerend erfgoed

Marketing

Dit is eigenlijk een soort vervolg op de stukjes over de gevelreclames van de afgelopen dagen (een/twee). Want dit gaat ook over een fenomeen dat te maken heeft met reclame. Marketing heet dat tegenwoordig.

U begrijpt dat deze blog een hobby is, en dat ik mijn geld verdien met iets anders. In laatstgenoemde hoedanigheid heb ik de afgelopen 21 jaar hele hordes marketeers, communicatiemeisjes en ontelbare managers van allerlei slag zien passeren. Niet door enige kennis van zaken gehinderde verkopers van gebakken lucht, daar komt het op neer.

Het fenomeen is niet nieuw, maar dat besef maakt het misschien makkelijker om er mee te leven. 


Hierboven een verzameldingetje van Cordemans. Dat was een koekjesbakker in de Van der Keilenstraat (meer info). Dat kon de klant verzamelen, bij wijze van klantenbinding, want de klant is koning, u weet wel. Het was een soort van marketing dat nu nostalgisch aandoet, en dat daarmee tegenwoordig een industrie op zich geworden is.

Ondernemend Borgerhout (6): Gesmeerd

"In de trappenhal hing de kleinburgerlijke geur van boenwas [...]"

Bovenstaand citaat komt uit De komst van Joachim Stiller , geschreven in 1958/1959 en hier ooit al eens ter sprake gekomen. Weten we ook ineens hoe Hubert Lampo tegenover boenwas stond, indien we aannemen dat Freek Groenevelt zijn alter ego was.

Maar daar gaat het niet over. Wel over huisgevels die duidelijk sporen zijn van het mercantiele verleden van Borgerhout. Eén zo'n huisgevel bevindt zich in de Vanderkeilenstraat 23 en herbergde in 1931 ineens maar twee handelaars.

Of deze situatie lang heeft geduurd... Goede vraag. In 1951 bevond zich op hetzelfde adres een wasserij en in 1961 een drukkerij. In 2012 huisvest het gebouw een (kroostrijk) gezin.

Afbeelding 1: Nele Jrg. 1 (1931) nr. 1 25 januari 1931.
Afbeelding 2: Adresboek Ratinckx 1931
Afbeelding 3: Eigen werk

Bogers Design Center (6)

Het voorlaatste deel in de reeks over de geschiedenis van de genoemde winkel. Deel 5 stond hier. De foto's kwamen uit de collectie van Jeanne Bogers-De Laere, en ze werden ons bezorgd door Miguel Duro Gonzalez. En die leverde ook de onderstaande tekst:

De jaren 80 en jaren 90 zijn nog topjaren. Zoon en dochter werken fulltime mee. Marina staat mee in de winkel, Marc doet mee met plaatsingen, schilder- en behangwerken.
Later gaat het wat bergaf met de omzet , door een veranderende omgeving. De hoogdagen van de Turnhoutsebaan als de betere (duurdere) winkelstraat zijn voorbij. De hoogdagen van "behang" en "tapis-plein" zijn ook voorbij. De tijd dat men alles op voorraad heeft en de klant koos uit wat er was, was al langer voorbij. Meer en meer werd er op bestelling gewerkt. Dat maakt het aanbod minder uniek en er zijn heel veel grote winkels bijgekomen aan de rand van de stad.
Jeanneke doet nog altijd de winkel.

Theo wordt ziek, hij vecht een moedige strijd, gedurende jaren, maar verliest uiteindelijk op 8 mei 2009, op 69-jarige leeftijd.

Opgewekt en zorgzaam, nooit vragend,
Nimmer klagend, altijd stil dragend,
Moedig ging je door, steeds weer,
Tot op het laatste moment, het wilde niet meer.

De winkel blijft open maar een tijdje later wordt er een huurder gezocht.
Dit neemt een hele tijd in beslag, maar eind 2011 is het zover. De winkel is verhuurd en er wordt uitverkocht. Het doek valt na meer dan 50 jaar!! Jeanneke is daarmee allicht één van de weinigen op de Turnhoutsebaan die meer dan 50 jaar in haar winkel heeft gestaan. Tijd om uit te rusten !

Hardnekkig

U daar. Ja, u...

Waar u toch elke keer de moed haalt om te sluikstorten, is mij vreemd. Ik hoop dat het mij ook vreemd blijft.
Maar blijkbaar bent u alleen mondig en - dare I say it - misschien is uw kennis van het Nederlands er wanneer het op rechten aankomt en onbestaande wanneer het op plichten aankomt.

Foto's: Hoeken Helmstraat en Van der Keil- en Lammekensstraat op een zonnige zondag (20 - 11 -2011).

Koekjes

Geen betere dag om een prentje met de combinatie van kind en koek te presenteren dan 6 december. Het is een advertentie voor de Borgerhoutse koekjesfabrikant Jos Cordemans en zonen, gevestigd in de Van der Keilenstraat.

In 1890 koopt Eduard Parein, handelaar in granen en Amerikaanse bloem, de biscuitfabriek van Joseph Cordemans. Op 16 april 1895 stichten Eduard Parein en zijn 2 zonen Louis en Pierre samen met Jules Plissart de biscuitfabriek Parein.

Praktisch van het ogenblik dat de bedrijven De Beukelaer en Parein ontstaan, is het tussen hen tot bepaalde vormen van samenwerking gekomen. In de tweede helft van de 20ste eeuw ontstaat hieruit na herhaaldelijke fusies en internationale overnames de bekende koekjesgigant LU.

Borderline

Op 1 januari 1983 werd de tot dan toe zelfstandige gemeente Borgerhout opgenomen in de fusiestad Antwerpen. Op verschillende plaatsen zijn er nog grensstenen te zien die de oude grens markeren. Ze overleven zelfs het heraanleggen van de straten. Op de bovenste twee foto's zien we de gemeentegrens in de Van Geertstraat, op de onderste twee die in de Van Der Keilenstraat. Daar worden de voetpaden juist opnieuw aangelegd, zodat mooi te zien is hoe diep ze in de grond zitten.

De heemkundige kring Borgerhout wil graag weten of dergelijke stenen op meer plaatsen bewaard zijn gebleven. Dus als u er nog weet liggen laat het ons weten, dan sturen wij de informatie door.

(bovenste twee foto's van Gaston Van Bulck, de onderste twee van Erwin Snelders)