woensdag 27 augustus 2014

Tiberghien



 
Deze foto's met onderstaande begeleidende tekst vielen in onze mailbox:
 
Misschien voer voor een artikel? Blootgelegd tijdens de gevelrenovatie van het pand waarin babywinkel Bjork vroeger nog huisde. Gaat een stevig stuk terug in de tijd...
 
Met vriendelijke groet,
Kris Verstuyft
Sporadisch lezer van uw blog
 
Van drankwinkel (anno 1849) naar babywinkel dus. Een interessante transformatie. In de tijd van de wijnen en likeuren zag het er trouwens ZO uit. Toen was er ook een drankgelegenheid, café Gitschotel.
 
Iemand die iets meer weet over v/h Tiberghien, wijnen en likeuren?

dinsdag 26 augustus 2014

Kross #2


Hoe sterk is de eenzame cyclocrosser die kromgebogen met zijn fiets over de schouder door het zand en de modder van het Krugerpark zichzelf een weg baant? U - die eenzame fietser - kunt zich testen op zondag 21 september, als de 2e editie van de KrugerKross doorgaat.

Meedoen of gewoon komen supporteren? Meer info via www.krugerkross.be

De Peperbuspoets

 
Dit verhaal begon vorig jaar, en inmiddels is onderstaand persbericht de deur uitgegaan:
 
De Sint-Janskerk, in de buurt bekend als de Peperbus, stelde in juni haar deuren open voor een gratis rondleiding tot in de hoogste toren. Buurtbewoners kregen zo de kans om dit gebouw binnenin te bekijken. Ze bewonderden de monumentale schoonheid maar stelden vast dat de kerk bewoond wordt door duiven en toe is aan een grondige poetsbeurt.
Een drietal buurtbewoners nam het voortouw en organiseert een poetsactie op zaterdag 30 augustus 2014 van 11 tot 14 uur. De Reuzen vzw steekt ook een handje toe en zal de kapotte ramen dichtmaken waarlangs duiven binnenvliegen. Tot slot engageert de stad zich om na de poetsactie de resterende duiven te vangen.
 
We beginnen aan de gaanderij, daar zal in september een tentoonstelling plaatsvinden.
 
Meedoen? Graag! Meldt u zich om 11 uur bij de kerk, en stuur bij voorkeur een mailtje naar het adres hierboven om uw komst aan te kondigen. Bij voorbaat dank!

vrijdag 22 augustus 2014

Keep watching the skies




Op het dak van het Technisch Instituut Borgerhout verschenen vroeg 'jaren '70 deze antennes.
Het betrof een ontvangstinstallatie die het mogelijk maakte om audiovisuele signalen op te vangen die door satellieten werden uitgezonden.

"En dan?" hoor ik u denken... Wel, we spreken dus over vroeg jaren '70, toen we nog schrik hadden van computers (en recente voorbeelden geven onze voorouders wel gelijk), we enkel Brussel Vlaams kenden en nog niet iedereen een vaste telefoon had. Het waren andere tijden.

Had ik trouwens al gezegd dat de installatie werd gebouwd door leraars en leerlingen van den TIB?
Niet alleen dat, maar de enige vergelijkbare - en technisch blijkbaar inferieure - installatie bevond zich in het KMI. Wat er met deze installatie is gebeurd, daar hopen we het antwoord op te vernemen.


En ik weet nu ook al dat één of andere zuurpruim zal zeggen dat Borgerhout nu vol satellietontvangers staat.

Titel : komaan...

Bron en foto : Nieuwsblad, 1972 of daaromtrent.

vrijdag 15 augustus 2014

Gezellig samenzijn


In mei 1972 vierde de Chiro van Borgerhout haar 25ste verjaardag.
Om een of andere reden vond dit feest plaats in het domein Den Horst in Schoten.

Nu, de weergoden waren het daar blijkbaar niet mee eens en de dag verliep nogal nat.

Doch niet getreurd, 's avonds kon er naar dia's gekeken worden in het Gildenhuis in de Wijnegemstraat.

Bron en foto : Het Nieuwsblad woensdag 3 mei 1972

maandag 11 augustus 2014

Gaza en worstenbrood

Vorige vrijdag stak er een persbericht in de brievenbus van ons redactiesecretariaat. Het kwam van de PDVA, je weet wel, de enige communistische partij in ons land. Daarin stond: “Een tiental PVDA-militanten zamelde deze ochtend op de markt van het Laar steun in voor de bevolking van Gaza. Marktgangers die financiële steun gaven kregen symbolisch een witte roos.

De gebeurtenissen in Gaza hebben ondertussen al een stroom van reacties los geweekt. Waar de emotie het van de ratio overneemt. En waar, als je iets zegt, uitgeplozen wordt wat je al dan niet bij andere gewapende treffen hebt gezegd of gedaan. Of wat je vader en moeder hebben gezegd of gedaan, of je grootouders. En in die emotionaliteit gebeuren er uitschuivers zoals de erg foute uitspraak van onze onfortuinlijke bakker Hassan Aarab. Ik ken bakker Hassan Aarab nu al een aantal jaren. Hij is een hardwerkende en creatieve man met het hart op de juiste plaats. Hij is een goed bakker met erg lekker worstenbrood. Maar hij is geen gehaaid politieker.

Dat zijn de schepenen van de stad Antwerpen wel. En ook zij ventileren hun mening over dit conflict. En die meningen durven ook al eens controversieel te zijn. Moet kunnen, maar het is eigenlijk best gewaagd want een valabel standpunt voor de ene kan voor de andere van bedenkelijk allooi zijn. Bij nader inzien wil ik ook een bijdrage leveren in dit debat. “Als je naar de origine van het conflict gaat beland je bij de oprichting van de staat Israël in 1948. Het land waar dit gebeurde was al bewoond. Maar Europa zat na de 2de wereldoorlog met zo’n immens schuldgevoel naar het Joodse volk dat men daar licht over heen gestapt is. En bovendien kampte Europa toen met een moreel deficit. Wat konden de toenmalige politieke leiders toen opwerpen? De strijd om het land is sindsdien niet meer gestopt. Daarenboven is dit conflict een belangrijke voedingsbodem voor de tegenstelling Moslim - niet Moslim in de hele wereld. Daarom moet dit conflict opgelost worden. Daarbij moet de internationale wereld de betrokken partijen onder druk zetten. Maar dan moeten een aantal landen hun verborgen agenda’s ook terzijde schuiven.”

Wat die andere conflicten in die regio betreft, die lijken mij stilaan hopeloos en uitzichtloos.

zondag 10 augustus 2014

Bouwmeester


Vorige week was ik in de Toekomststraat. Ik had tijd en bekeek de gevels. Mijn oog viel op een combinatie van oud en nieuw. En ik moest gelijk denken aan de discussie over de eliminatie van de Vlaamse bouwmeester. Eerder was de Antwerpse bouwmeester al afgevoerd. Blijkbaar een punt van de partij die zowel in Antwerpen als in Vlaanderen de politieke dans leidt.

Ik citeer GvA: “Die functie wordt afgeschaft en ‘ingekanteld’ in de administratie Ruimtelijke Ordening. Dat gebeurt op verzoek van de N-VA die kortere lijnen wilt tussen de politiek en de privésector met daartussen geen lastige onafhankelijke pottenkijkers.” En Knack schrijft over de pre-bouwmeester periode: “Politici deelden de opdrachten uit en bij grote projecten werden ontwerpers met diverse kleurtjes bij elkaar gezet met dramatische gevolgen zoals de klomp van de Antwerpse Stadsschouwburg.

In de jaren 60 en 70 zijn er lelijke en onherstelbare architecturale wonden geslagen in Antwerpen. Je zou denken dat de beleidsmensen leren uit de fouten van het verleden. Zeker als een historicus aan het roer staat. Blijkbaar niet. Misschien heeft volk de bewindvoerders die het verdient. 

zaterdag 9 augustus 2014

Bruine zakken

In de buurt van het vliegveld zijn er ook heel wat sociale woningen. Jozef Libertstraat, Lanteernhofstraat, Ruimtevaartlaan, Luchtvaartstraat, Kardinaal Cardijnplein, Alfred Oststraat, Gitschotellei, … Huizen van de sociale huisvestingsmaatschappij  ‘De Ideale Woning’.

Enkele dagen geleden: ik wandel door een van deze straten. Ik raap een leeg blikje op om het wat verder in de vuilnisbak te pleuren. Een buurvrouw die dit ziet spreekt mij aan: “De buurt is aan het verloederen.” “Kom, kom” zeg ik “dat kan je toch bezwaarlijk menen, uiteindelijk is het leuk wonen hier”.  Ze roept haar man die gras staat te schoffelen op de oprit en herhaalt: “Ik zeg net tegen Wilfried dat de buurt aan het verloederen is.” Haar man reageert onmiddellijk: “Dat is heel juist en dat komt omdat ze het hier vol bruine zakken steken.” “Pardon?” vraag ik, even een tel uit mijn lood geslagen, “wat zeg jij nu?” “Awel, ze steken het hier vol met negers en van die andere soort. Niet moeilijk dat het hier verloedert.” Zij merkt dat ik niet mee ga in hun analyse en zegt tegen haar man: “Schat, zegt dat niet, je weet niet voor welke politieke partij hij is.” De man draait zich om en gaat verder schoffelen. 

Zij merkt hoe slecht deze woorden zijn gevallen en probeert olie op de golven te gieten. “Hij zegt het wel hard, maar eigenlijk is dat wel zo, hé. Kijk onze buren nu, dat zijn Marokkanen. Nu, niet dat we last hebben van hen. Maar die krijgen kindergeld en dopgeld, hè. Altijd maar krijgen en verder doen ze niks. Bekijk hun oprit maar eens met al het onkruid daar. En onlangs zei Fatima dat ze het jammer vond dat de alleenstaande vrouwen in de huizen naast ons bleven wonen, want dat ze een aantal vriendinnen had met kinderen die ook graag zo’n huis wilden. Is dat niet schandalig, die oude menskens uit hun huis willen zetten.” Ik kijk naar de reeks huizen voor mij, 7 in het totaal. Huizen met meerdere slaapkamers, bedoeld voor grote gezinnen. Ik overloop even de bewoners: een weduwe, een weduwe, ons openhartig echtpaar, de familie van Fatima met kinderen, een weduwnaar, een oud echtpaar, een weduwe. Ondertussen ratelt buurvrouw verder: “Zou jij dat pikken als jij uit je huis zou moeten?” Ik ben volkomen murw getetterd en kan enkel nog maar zeggen dat het huis waar ik woon met eigen centen is betaald en niet met overheidsgeld. Ik zoek wanhopig de uitweg zodat ik geen onbeleefde dingen zou terug zeggen. Want ik zie de zonne-installatie op hun dak, door hem zelf aangelegd en niet aangegeven. Dat had ze er een vorige keer al eens uitgeflapt.

Eigenlijk ben ik van mijn melk. Bruine zakken, zo zei hij het letterlijk. De aanwezigheid van deze mensen verloedert de buurt. Hoe verdraagzaam volkje zijn wij toch. Hardwerkende en rechtschapen mensen in een oceaan van profitariaat en mediocriteit. “Ik heb niks tegen vreemden maar ze moeten niet in mijn straat komen wonen.” “Ik heb niks tegen gelovigen maar ze moeten mij niet bekeren.” “Ik heb niks tegen homo’s maar ze moeten van mijn lijf blijven.” Ik voel heel veel plaatsvervangende schaamte.

Foto: een onderhoudsploeg van de reinigingsdiensten houdt een verloederde buurt schoon. Foto genomen in de Ruimtevaartlaan.

vrijdag 8 augustus 2014

At your service


Hier en hier al over geschreven : de sociale woningen van de C.O.O. van Borgerhout en O.C.M.W. Antwerpen (post-fusie).

Demografische veranderingen (lees: vergrijzing) leidden echter tot een herbestemming van het complex.

Het worden nu serviceflats.

donderdag 7 augustus 2014

Ik en mijn broer





Borgerhout is zóóó groot dat we regelmatig nog niet op deze blog vermelde straten ontdekken. Zoals de Gebroeders Blommestraat in extra muros. Een vrij lange straat, zodat de bestuurders indertijd niet goed wisten of ze dit als één straat moesten aanhouden of dat ze de straat moesten opsplitsen.  Uiteindelijk is het één straat geworden vernoemd naar twee mensen. De gebroeders Blomme. Wie niet onmiddellijk weet wie dat waren kan even kijken op het spiekbriefje dat aan de Sint-Willibrorduskerk hangt. Maar elke Borgerhoutenaar met stamboek weet dat het ontwerp van het Borgerhoutse districtshuis uit de kokosnoten van dit broederpaar kwam gerold.

En voor wie zonet arriveerde in het district - tegenwoordig blijkt er in ons land nogal wat instroom vanuit Oost-Afrika te zijn - een beschrijving, zo van Odis (een databank over intermediare structuren in Europa, 19de – 20ste eeuw) geplukt: “De broers Leonard (1840-1918) en Hendrik (1845-1923) Blomme kunnen worden gezien als belangrijke vertegenwoordigers van de stijl van de Vlaamse neorenaissance in Antwerpen. Beiden werden opgeleid aan de Antwerpse academie en ze gaven er als docenten hun kunde ook door aan de volgende generatie. Zij realiseerden enkele belangrijke gebouwen in Vlaamse neorenaissance, bijvoorbeeld het gemeentehuis van Borgerhout (1886). Ook hun neogotische Sint-Willibrorduskerk (1885-91) is een opvallende realisatie.” 

In het licht van de herdenking van het begin van de 1ste wereldoorlog nog dit. Hendrik tekende ook de plannen van het neobarokke Grand Hôtel Weber. Dat was een imposant gebouw uit de Belle Epoque op de hoek De Keyserlei - Frankrijklei en neergepoot met Duits kapitaal. Want de Duitse kolonie in het vooroorlogse Antwerpen was aanzienlijk. De oorlog betekende het einde van die aanwezigheid. Het gebouw zelf werd ergens in de jaren 60-70 van vorige eeuw gesloopt en in de plaats kwam de verschrikkelijk oerlelijke Antwerp Tower. Dat ze dat gedrocht eens afbreken. 

Titel = naar het lied van Dirk Van Esbroeck